Een weblog van Michel Kuik over webdesign, usability en interactie ontwerp

Home Archief Abonneer op een RSS Feed en blijf op de hoogte

Hyves is niet zo persoonlijk als we denken

7 juni 2008

Wijn
Foto door Ingorrr

Er is een brede discussie aan de gang over het weggeven van persoonlijke informatie op het internet. Op persoonlijke sites als Myspace en Hyves worden profielen aangemaakt van mensen. Deze profielen bevatten vaak informatie die wel eens niet handig zou kunnen zijn voor een toekomstig werkgever. Veel jongeren lijken dit zich nog niet te beseffen en gaan vrolijk door met het aanmaken van profielen en weggeven van stukjes van zichzelf op het internet. Met in de toekomst wellicht alle gevolgen van dien.

In een interview met Abram de Swaan lees ik zijn visie hierover. Het is voornamelijk interessant omdat hij beschrijft hoe het format van persoonlijke informatie is veranderd en hij relativeert de mate waarin mensen persoonlijke informatie weggeven op het internet.

Een korte samenvatting van een aantal interessante punten uit dit interview:

U bedoelt dat het op de keper beschouwd geen persoonlijke informatie is?

Nauwelijks. Het is een format, een teken, een aanduiding waar je als cultureel consument geplaatst moet worden (..)
Zo’n Hyves profiel bestaat eigenlijk uit feitelijke mededelingen. Het echt persoonlijke – wat iemand erbij voelt, erbij denkt, wat het voor hem of haar betekent – dat staat er allemaal niet.

Beter Internet – Interview met Abram de Swaan

Mensen die flirten verkennen elkaars grenzen door kwetsbaarheden uit te wisselen. De eerste stap moet zo min mogelijk risico bevatten. Je moet afwijken van het normale gedrag (wat dat dan ook is) om aandacht te krijgen en het risico om verraden of afgewezen te worden moet zo klein mogelijk blijven. Oogcontact is zo’n eerste stap. Die ander kan vervolgens iets terugdoen, of juist helemaal niets terugdoen. Mensen proberen iets van zichzelf weg te geven, maar niet teveel.

Deze eerste stap zie je terug op het web, bijvoorbeeld op Hyves. De informatie die daar vrijgegeven wordt zijn opsommingen van lijstjes met favoriete muziek, boeken en films. Het zijn openbare referentiepunten, waardoor de ander kan zien wat het culturele erfgoed van iemand is. Het is een soort persoonlijke marketing. Je moet interesses van iemand zien te wekken op basis van welke persoonlijke voorkeuren (lijstjes) je samenstelt. Jouw favoriete boek zegt meer dan het feit dat je van die schrijver houdt. Het kan ook zeggen welke positie in de maatschappelijke ladder je bekleedt, of in welke kringen je je begeeft.

Veel meer dan dit soort informatie wordt er op deze profielensites niet weggeven. Pas na actie van de ander gaat het spel beginnen. Het beginpunt is vrij leeg en kan vergeleken worden met een soort format die de bezoeker moet invullen. Een boodschappenlijstje.

De verandering in referentiepunten op het web lopen samen met veranderingen in de rest van de samenleving. Vroeger stond er in een huwelijksadvertentie: Leeftijd, religie, en schuldloos gescheiden. Tegenwoordig staat er na leeftijd en religie een stukje over culturele zaken, zoals een strandwandeling en een rode glas wijn. Deze dingen geven sociale verwijzingen aan; Een rode glas wijn is geen bartype, je moet wel onderlegd zijn.

Dit was een korte samenvatting van het interview met Abram de Swaan.

Dus Hyves is toch niet zo persoonlijk?

Er wordt tegenwoordig veel geklaagd over de persoonlijke informatie die we delen, maar veel meer dan een paar velden invullen doen we eigenlijk niet. Ditzelfde doen we in principe ook wanneer we de deur uitgaan met een spijkerbroek van een bepaald merk, of hippe Nike schoenen. Het merkenbewust zijn loopt synchroom met het bewust zijn van de lijstjes van favorieten op je profiel. Wellicht dat we ons teveel zorgen maken over ‘persoonlijke informatie’. Wellicht moeten we het in de toekomst ook anders noemen. Het is immers toch niet zo persoonlijk. Of wel?

Interessant artikel? Abonneer op de RSS Feed en blijf op de hoogte!

Jouw reactie