Een weblog van Michel Kuik over webdesign, usability en interactie ontwerp

Home Archief Abonneer op een RSS Feed en blijf op de hoogte

In het restaurant

2 februari 2009

Ik zat die avond in een restaurant. Naast mij, mijn vriendin. Een donker restaurant met sfeervolle tafelkaarsjes. Een Italiaanse zanger die ons vergezelt, maar niet overstemt.

Naast mij zitten vier heren uit pak. Niet in pak. De restanten hangen namelijk over hun stoel. Ik bestudeer ze. Het zijn mannen die ik graag onderverdeel in de categorie paarse broek. Waarom? Ze dragen paarse broeken. Het type baas van de creatieve sector. Wel creatief met kleren, maar verder weinig. Het gaat er dat tafeltje om wie de grootste pik heeft. Niet letterlijk. Denk ik. Maar toch ook wel. Overstemmen. Lachen. Nog harder lachen. Snel. Nieuwe grap. Aangekomen? Schouderklopje.
Dat type.

Ik luister mee. Ontvang woorden als targets, meetings en OR. Dat verwacht je wel. Maar dan hoor ik:  “…sociale media inzetten”. Zie je! Ik wist het wel. Het sm woord is gevallen. Voor mij voldoende reden om mijn vriendin weer wat aandacht te geven.

Mijn vriendin heeft ook oogcontact. Oogcontact met vier jongemannen. Deze jongemannen dragen geen paarse broeken. Ze dragen paarse schoenen. Exclusieve paarse schoenen. Allevier. Van Nike. Dat wel. Het zijn jongens – bijna mannen – met fluwelen gezichten. Geen karakterkoppen, maar wipneusjes. Ik begrijp waarom mijn vriendin kijkt. Ze zien er goed uit. Hip, maar casual. Ik schat in dat ze praten over hoe vet MTV vroeger was. Maar nu niet meer. Ik schat ook in dat ze vroeger geen MTV keken, maar TMF. Laatbloeiers. Maar dat geeft niet.
Het zijn designers. Geen interactie, maar visueel. Vette dingen maken ze.

Mijn aandacht valt plotseling op de paarse broeken. Er is blijkbaar al wat bier naar binnen. Ja, bier. Dat drinken ze. Omdat ze het contact met de gewone wereld niet willen verliezen. Het is goed voor hun imago. En eigenlijk is het ook veel lekkerder dan wijn en champagne.
Er staat er ééntje op en begint te zingen. “Doelgroep participatie is OKE olé olé”. Ik kijk mijn vriendin aan. We schudden en zwijgen. De andere drie staan op. “Crossmedia campagne is ook OKE olé olé“, zingen ze simultaan. Wel knap. Dacht ik nog. Dat meerstemmig zingen. “CROSSMEDIALE DOELGROEPPARTICIPATIE IS OKE OLÉ OLÉ“, in kanon. Ze hebben het naar hun zin.

Het groepje paarse schoenen hebben de vier zangers ook opgemerkt. Het ergeren zich. Het zijn echte bengels. Ze roepen iets. Ik versta het niet helemaal, iets van ‘Saaie rupsen, voeg die woorden es bij die daden’.
Niet een bijster slechte zin. Maar ook niet een bijster slimme. De dikke paarse broek hoort het als eerste. Vond ie niet leuk. In zijn ogen waren de schoenen slechts een stelletje schooiers die ut nooit ver zullen schoppen. Heeft ie ook punt, dacht ik.

Het begon uit de hand te lopen en ik besluit mijn bestelling te annuleren. Waarom? Ik haal een stukje glas, waarmee de paarsen elkaar inmiddels aan het bekogelen waren, uit het haar van de ober. Mijn punt lijkt duidelijk. Ik begeleid mijn vriendin naar buiten en kijk nog eenmaal achterom. Dan besef ik het. Dit is de chaos waar ik in ben beland. Dit is mijn wereld. Mijn werkveld. De bazen. De visueel ontwerpers. En ik, de interactie ontwerper.

Thuis aangekomen lees ik op Twitter:
Marketingfacts zegt: Stelletje lefgozers een lesje geleerd in een restaurantje vanavond.


Ben je het met me eens, of totaal niet? Heb je tips of advies? Ik ben benieuwd, laat hieronder jouw reactie achter

Andere artikelen uit de categorie Columns

Interessant artikel? Abonneer op de RSS Feed en blijf op de hoogte!

Foto bij artikel geplaatst onder Creative Commons op http://www.flickr.com/photos/astro-dudes/1861034500/

2 Reacties op "In het restaurant"

Rommert zei:

Join the club.

2 Feb 09, om 6:28 pm

Xavez zei:

Geniaal stukje tekst gewoon! Heb er hartelijk om moeten lachen :’). Vooral dat laatste zinnetje :p.

7 Apr 09, om 3:54 pm

Jouw reactie